Meteorologens sanne ansikt (og bodskap)

Denne bloggen skal jo som det står over omhandle briller, vêr og teikn i tida. Hittil har imidlertid fordelinga av desse (særs viktige og kanskje ulike) tematikkane vore mildt sagt urettvis. I opphavet var der "Briller" (i alle fall i ein tittel), seinare har det stort sett vore teikn i (den aserbajdsjanske) tida.

Så denne oppdateringa handlar då om vêr.
Eller meteorologar, strengt tatt.
Eller meir konkret korleis meteorologen egentlig ser ut.

Sidan eg ser på meg sjølv som Fagmann (med stor F, ja!) er det særs viktig at dette temaet vert gått gjennom på ein vitskapeleg forsvarleg måte. Når ein har funne nye oppdagingar som rykker ved den rådande konsensus i vitskaplege kretsar er det vanleg å ha starte sitt innlegg med ein gjennomgang av den konvensjonelle kunnskapen og den noverande oppfattninga ikring problemstillinga ein jobbar med.

Og det gjer eg no:

Mange meiner den typiske meteorologen ser slik ut:

Andre folk meiner sjølvsagt dei ser slik ut:

I dei siste par åra har også ein aukande (men framleis heilt eksepsjonelt liten) skare menneske kome i skade for å tru dei ser slik ut:

medan andre (og ganske mange fleire verkar det som) hevdar (nokså feilaktig) at dei ser slik ut:

Nyare forsking syner faktisk at ingen av desse oppfatningane er heilt korrekte... Nei, det var kanskje å ta litt i. Men forskinga viser i alle fall at meteorologens sanne ansikt kan vere meir variert enn som så. For den typiske meteorologen kan også sjå slik ut:

Ein kan like det eller ikkje, men fuglane skal vite at det er desse menneska som har komponert følgjande interessante og meteorologi-lada snutt:




Eg er imidlertid ein av dei som trur, mest truleg sidan eg ikkje har sett så mange stormar. Dei 2 øverste meteorologane i denne posten har sett mange fleire stormar, og dei har difor (kanskje i alle fall) tal-lause grunnar til ikkje å tru at vêret vert som varsla uansett kva dei gjer.

Men det underteikna likevel veit (og alle andre meteorologar med han) er at etter regn kjem sol. Og det er ikkje uvanleg at det er nettopp denne type bodskap ein må kome med når ein Dagblad-journalist ringer og spør korleis vêret vert om 4 månader.

Denne samlinga meteorologar heiter for øvrig "Young Guns" (inkluderer verken Emilio Estevez eller Kiefer Sutherland though). Songen (eller vêrvarslet som eg likar å sjå på dette som) heiter "There will be rain". Denne songen (eller vêrvarselet) bør få deg i godt humør på ein regntung dag!

Enjoy!

Far og son i Baku

Questions:

Er dette Far(til høgre) og Son(til venstre)? I Baku? På ein flott kveld?

Svara er høvesvis: Nei, Ja og Ja. Men enkelte innfødde har i kveld stått knallhardt på for å overbevise oss om at svara verkeleg er: Ja, Ja og Ja.

Det har vore ei felles forståelse mellom "Far" og "Son" at dei er som 2 dropar vatn når det gjeld mangt og mykje. At vi skulle ha denne koplinga reint genetisk har vel likevel aldri falle skikkeleg inn, verken hjå "Far" eller "Son". (Håpar for øvrig dette er ei problemstilling vi slepp å.. vel. ta vidare stilling til i framtida. Det ville vorte problem.).

Men ikveld kom altså spørsmålet; på sjølvaste avslutningsmiddagen for Baku-opphaldet til underteikna. Spørsmålet kom til og med på god og ekte Aserengelsk (eller Engaserbajdsjansk, kanskje. Vedkomande har litt for god engelsk til å kalle det Aserengelsk). Vedkomande jobba på denne staden i Baku:

.

Og vi må ta det først: Pub Tortuga! Smak på namnet! T-O-R-T-U-G-A. It goes without saying at dette er tilhaldsstaden for dei verste piratane i by'n! (Byen er stor, og piratane her er mange!!)

Ifølgje dei som jobbar her er piratfedre altså ikkje framande for å ta med piratsønene sine hit. Samtala utarta seg nemleg omtrent slik:

Bardame1 (utbryt, ganske plutseleg): Fredo, you his Father?
Frode (På Aserengselsk heiter Frode Fredo) og underteikna ser rart på kvarandre og utbryt meir eller mindre i kor : eehhhehhh. Nooo?
Bardame2 (henvender seg til underteikna): What is your name?
Underteikna: My name Stig-Arild, but you can call me Steve. Or Johnny-boy or Per or whatever you want.
Bardame1: How old are you?
Underteikna: 27
Bardame2 (kniser): Hahahahh! You kidding right?
Underteikna: No!
Bardame1 (henvender seg til Fredo): Fredo, how old are you?
Frode: 31
Bardame2 (kniser): Hahahahh! You kidding right?
Frode: No!
Bardame2: You have IDs, yes?
Fredo og underteikna i kor: No!

Underteikna tek gjerne på seg deler av skulda for at aldersulikskapen til "Far" og "Son" nett denne kvelden tilsynelatande var ekstra stor. "Far" har nemleg samla Baku-skjegg heile tida. Det har for såvidt "Son" gjort også, men "Sonen" tok desse (korte og særs spreidde) stubbane idag tidleg som eit ledd i fornorskingsprosessen han er inne i for tida. Resultat: Den mjukaste babyhuda du kan tenke deg!

Forresten, underteikna har på eit langt tidlegare stadium enn dette fått tilnamnet "Emperor of Baku" av ein irsk kollega. Dette tilnamnet har betydd mykje! Men etter denne hendinga vert tilnamnet sikkert berre endra til "Sonen". Ikkje like stas muligens, men kanskje desto meir passande. Underteikna har vel aldri vore så veldig keisarleg av seg. Og han er trass alt ein "son" (i tillegg til at skjeggveksten ikkje er på høgste keiserlege nivå).

No reiser "Sonen" heim til fedrelandet. Og om 1 dag, 14 timar og 21 minutt stig han ned frå himmelen for å døma levande og døde! Pass dykk, Noreg!

:)

Autoritetar som triggar ungdomsopprør nummer 2.

Idag følte eg meg plutseleg 10 år yngre. Og årsaka til dette er ikkje beintfram, så her kjem historia (fortalt i 3. person utan at eg har nokon god grunn for akkurat dêt...) :

"
Ok. Så den livsfarlege gata skal kryssast på veg til jobb. Fagerlien får håp om at dette skal gå bra då han får auge på ein kar som liknar litt på han på dette biletet:

, men han var litt tynnare. Og det var mørkt. Den venlege politimannen stoppar trafikken for Fagerlien og ein bil som ser slik ut:



byrjar å rope kraftig, truleg av typen "BEGYNN PÅ OPPGÅVA MED Å TA DEG OVER VEGEN, UTANLANDSKE MANN!!!"

Fagerlien meiner han var på ungdomsopprørets sti for nokre år sidan (blant anna ved å gje bidrag til suspekte engelske tekstar i eit lokalt band, samt spele høg og sint gitar på guterommet), men opprøret vart aldri større enn at han fortsatt gjer (blindt!) som han vert fortalt av autoritetar. Og ein blålys-dekorert aggressivt ropande politibil på eit framandt språk bør kunne karakteriserast som ein autoritet. Egentlig ein ganske stor ein. Så han byrja på oppgåva med å ta seg over vegen; både på kroppspråket og tonefallet i stemma syntest i alle fall Fagerlien bestemt det var akkurat den handlinga autoritetane ynskte skulle utførast.

Når Fagerlien er nesten halvvegs over 8-felts vegen byrjar politimannen å vinke med den oransje greia si. Fagerlien anar ufred når 10 rader med bilar (eit køyrefelt er ikkje nødvendigvis berre EITT køyrefelt i dette landet) byrjar å leike med gassen (til glede for alle som likar frisk luft). Dei slepp så clutchen (til glede for dei av oss som likar manuelt gir) og brasar mot Fagerlien (til STOR glede for Fagerlien).

Det som gleder Fagerlien er at han på ein (ikkje reint lite, faktisk) demonstrativ måte torer å halde fram med tempoet på gangen sin (provoserande sakte). Han ensar ikkje dei 2-3 radene med bilar som no må bråstoppe for dette egoistiske, sjølvsentrerte foretak. Det tutast. Frå Lada'ar, Porscher og Mercedesar. Bilar med blinkande blålys ropar og fresar. Folk ristar på hovudet. Nokon peikar kanskje, andre ler. Og Fagerlien går (fortsatt sakte) med oppreist rygg medan han avleverer gloser på gøtt Gløppsk til omverda generelt og autoritetane spesielt. Inni seg. Sjølvsagt.
"

Denne gongen gjekk det veldig bra! Men for å redde mitt eige skinn og slutte å høyre blindt på autoritetar, må eg tydelegvis vurdere å gjere ein re-union med ungdomsopprøret mitt, og denne tanken kom så klårt fram at eg rett og slett følte meg 10 år yngre...

Så eg tek kanskje blyanten fatt snart og byrjar med å snekre saman "poetiske" engelsk-språklege song-tekstar att. Kanskje eg skal byrje å spele gitar att?

Og til dei som eventuelt må gjennom den pinsla: Det er ikkje Fagerlien sin feil! Skuld heller på autoritetane i det søraustlege hjørnet av verdsdelen vår...

Ei musikalsk reise av episke proporsjonar:

Ja, dette har vel nokon av dykk sett før. Eit episk estisk musikkstykke, framført av særs varierte musikarar og kor-songarar.

Sidan eg rett og slett føler at graden av episk-het ikkje har sunke inn hjå dykk tillet eg meg å gå gjennom høgdepunkta for dykk i så kronologisk rekkefølgje som mogleg (tidspunkta er kanskje av og til ikkje heilt feilfri) :

00:16-00:20 og 00:29-00:33 : Flotte blomar på hovudet til denne dama. Desse blomane kan godt granskast nøyare av dykk!
00:19-00:25 : Overdrevne kroppsrøyrsler av koret til høgre i biletet.
00:28 : Her er eit flott augneblink der ein kan sjå den mannlege korsongaren som gøymer seg på kne midt mellom alle dei kvinnelege kollegene sine! Episk! Han føler seg sikkert passe lur der han sit.
00:47 : Eit definitivt høgdepunkt. Denne mannlege korsongaren reiser seg opp og syng med vakker stemme, medan dei kvinnelege kollegene plutseleg bøyer seg ned for så gradvis å reise seg oppatt medan dei nynnar fagert! Episk!



01:24 : Kule (men vanlege) trommer
01:25 - 01:28 : Kule shaman-trommer!
01:29 - 01:31 : Tendensar til headbanging(!) Ikkje kvardagskost i kor-verda!
01:31 : Den næraste mannlege korsongaren skremer vatnet av deg! Kanskje. E-p-i-s-k!
01:36 - 01:39 : Fortsatt kule shaman-trommer! Også interessant avslutning av denne tromminga.
01:46 : Knallhard synging eller lydlaging av dama med raudt krølla hår!
01:48 : Knallhard synging eller lydlaging av dama med blondt og ikkje fullt så krølla hår.
01:49 - 01:50 : Mirakuløst luft-trommespel av ein mannleg korsongar.
02:03 - 02:33: Høgdepunkt på rekke og rad.. Her er det berre å lene seg tilbake i godstolen å nyte. Tendensar til headbanging er det heile vegen! Knallhardt. Knallepisk.
02:31 - 02:33 : Shaman-tromme-dama skremmer deg! Kanskje.
02:35 - 03:00 : Blokkfløyta dreg det heile i land på ein flott måte! Til tider fortsatt overdrevne kroppsrøyrsler av koret til høgre i biletet. Dei gjer seg aldri!

For dei (eller deg) som fekk meirsmak for dette, kan følgjande klipp også anbefalast. Den same estiske folkesongen, maltraktert av Metsatöll til stor forargelse av songskrivarane som sit benka på 03:08 - 03:11 :



Høyrde eg nokon seie "Episk"?

Fenomenet råning i Europa sitt søraustlege hjørne.

Question:
Har eg idag vore så heldig og sett ein aserbajdsjansk bygdegut som sat på panseret av den senka Ladaen sin, som også hadde sota ruter, sjalusi, revehale i antenna, wunderbaum og terningar i frontvindauget, samt eit stereoanlegg som dunka infernalskt og som fekk bøneropa frå næraste moskê til å bleikne totalt?

Nei. Eg var ikkje så heldig. Men eg såg noko som likna. Veldig. Eg såg en person (heilt tydeleg aserbajdsjansk, og truleg nær 19 år. Ingen kan imidlertid seie om han var frå bygda) som sat på panseret av Ladaen sin med sota ruter og moderat seinking medan han smånikka i takt til Eurythmics sin låt "Sweet Dreams..." frå det rå stereoanlegget hans som faktisk fekk bøneropa frå næraste moskê til å bleikne totalt.

Kanskje er ikkje Eurythmics den musikkgruppa ein forbind sterkast med råning i 2010. Og den aserbajdsjanske sjåføren dreiv heller ikkje med børning (om han er ein gjennomsnitteleg aserbajdsjansk sjåfør (som eg tippar han er), vil kanskje køyremåten og trafikk-forståelsen til vedkomande ved normale tilhøve likevel kunne gå inn under dette begrepet).

MEN: Han røykte medan han sat der. Og Ladaen stod på ein sentral stad i byen så han hadde god oversikt over kva som var på gang. Kanskje hadde han nokre aserbajdsjaninner i baksetet også? Eg veit ikkje. Såg det ikkje.  Sota ruter.

Alt i alt er eg i alle fall særs nøgd med denne observasjonen. Eit høgdepunkt må ein kalle det!!

Baku-jogging i tights ein fredagsettermiddag i lyden åt bønneropa frå næraste moskê

... medan ein går med heidning-t-skjorte... Slikt gjev ei herleg kjensle (ikkje heilt ulik den kjensla ein får av å gå med den same t-skjorta i Peterskyrkja). Bonusen til denne typen kjensle er sjølvsagt at ein sankar mange rare blikk; noko biletet vedlagt er meint å syne. (Eit røft overslag, der altså... Den blå linja er sånn ca. joggeruta, med nokre kunstnarlege innfall, sjølvsagt. Alt det raude er attraksjonar og typiske biltypar i dei ulike nabolaga.)

Nokre blikk som ein også møter i slike samanhengar her nede/borte kan vere av den meir oppgitte typen. Men denne typen blikk går eg utfrå er meir av dei sjeldne; eg talde berre 1 av denne typen idag. Roping opplever ein også, ikkje minst frå politibilane som inneheld politifolk som snakkar ganske autoritært i megafon frå inni politibilane sine til verda utanfor. Kva er det desse eigentleg ropar om? Ingen som veit! Eg veit det er stygt å banne på muslimsk (enda styggare enn det det er å banne på kristent faktisk!), men etter tonefallet og intensiteten å døma er det heilt sikkert nokre litt ulovlege ord dei utbasunerer til tider. I alle fall må dei vere heilt på kanten. (Dei mildaste utsegnene er truleg av typen: "AV VEGEN MED DEG, DIN DUST! HAR DU BLÅLYS KANSKJE?!?! OG SER DU IKKJE MINE FEITE, BLINKANDE OG ALTSÅ GANSKE BLÅE LYS?!? FLYTT DEG, ROPTE EG! FJOMPENISSE!!!") Det verkar for øvrig ikkje som tights-jogging er så mykje til bry for verken politimenn eller hissige aserbajdsjanarar (eller kombinasjonen av desse 2). Heldigvis.

Det er noko heilt eige med dette (altså det å sanke blikk, ikkje det å rope frå politibilar). Vi kom rett nok aldri så nær moskêen, og vi sanka såleis kanskje ikkje så mange rare blikk akkurat i dette nabolaget. Vi gjorde nok ikkje det. Men kryssa er likevel merkte der sidan det sikkert hadde vorte ganske opstanasig stemning i området om vi faktisk hadde gjort vår entrê. Ikkje hadde joggeselskapet mitt på seg tights heller forresten, noko som i og for seg kanskje minka talet rare blikk, men eg går likevel utfrå at jogging i nærleiken (sjølv om berre 1 av 2 har tights på seg) vert fordømt på det sterkaste når det er bøn i moskêen. Med god grunn vil kanskje mange seie, for tightsen min viste seg å vere litt for stor, og den hadde dermed ein tendens til å gli litt ned til tider (dette var før eg tidlegare i kveld fann den gilde snora som kan nyttast til å stramme opp heile tights-greia).

Uansett; fontener såg vi. Fontener(!). Opplyste! Og Lada'ar! Helst utan katalysatorar, gjerne med uante mengder bly i bensinen også! Dei tuta! Men neppe på tightsar og joggande vesen. Eg føler det vert for mykje å aktivt gå inn for å verte tuta på av dei innfødde. Dei tutar stort sett likevel, uansett kor passivt ein oppfører seg.

Det er kjekt med litt liv i gatene på ettermiddagane! Sånn sett har ein rett og slett meir moro enn ein lagar sjølv! :) Og det er ikkje alle forunt!

-Fagerlien <3 Baku i heidning-t-skjorte!

Aserengelsk

Vyrde nettlesarar (som Firefox, IE, Chrome, Opera og så bortetter)!

hahahaha! Humor er viktig når ein er ein annan plass!

Denne oppdateringa kjem nok inn i småstoff-kategorien. Og det eg idag har synspunkt på er måten ein må prate engelsk på i Baku for å gjere seg forstått.

Etter å ha vore å besøkt Helene i Statane har eg funne ut at eg snakkar litt meir norwenglish enn eg ærleg tala først trudde (sjølv om alle vi møtte der borte trudde vi var Natürliche Deutsch gesprächliche). Spøkane om at politikarane våre er dårlege i engelsk har dermed mista litt av kruttet for min del. Og eg prøver verkeleg å snakke skikkeleg engelsk. Verkeleg! Men eg høyrer stundom at mitt eige tonefall avslører at eg er Buktagut, gløppar, eller tyskar eller kva som helst anna enn ein vaske-ekte amerikanar.

Eg liker jo ikkje at eg har 1 grunn mindre til å le og flire av politikarar enn det eg hadde før. Så eg tenkte at eg skulle nytte sjansen her i Baku til å verkeleg briljere. Perfekt uttale. Seint-klårt-og-tyydeeeleg. Tonefall av ein annan verden. Passande engelsk kroppspråk. Sofistikerte "please" på slutten av kvar setning...

Men neida.

Her er det snarare slik (på gebrokkent midtaust-engelsk):
"5Manat for taxi, ok?" eller
"Buisness good?" eller
"Baku very nice city" eller
"Normal winter, 2 months cold. Last winter, 4 months cold! Last winter too cold! Brr!"

For ikkje å snakke om denne enkle og korte dialogen eg drog med ein kles-seljar i kvartalet vi har leilighet:

(Eg kjem inn i butikken)
Meg: "I just look, ok?"
Selgjar: "okokok!"
(Pause)
(Selgjar føler tida er inne for småprat).
Selgjar: "Baku first time?"
Meg: "Yes! Last week I came first time!".

Herleg!

Så eg trur jammen meg eg skal gjere tvert om neste gong eg skal til Statane. Eg tek med meg aserengelsken min og let det stå til! Så får vi sjå kor lang tid det tek før eg vert bura inne. :)